پیش‌بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس مؤلفه‌های خود ناهمخوانی و تاب‌آوری تحصیلی

نوع مقاله : پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه پیام نور

2 کارشناسی ارشد، دانشگاه پیام نور

10.30473/etl.2020.54102.3275

چکیده

هدف از پژوهش حاضر تبیین ارتباط خود ناهمخوانی و تاب‌آوری تحصیلی با اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان بود. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد بود که به روش نمونه-گیری، خوشه‌ای 242 دانشجو از میان آن‌ها انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه خود ناهمخوانی هیگینز (1987)، پرسشنامه تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز (2004) و پرسشنامه اهمال‌کاری تحصیلی سواری (1390) استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از روش ضریب همبستگی و رگرسیون چندگانه به شیوه گام‌به‌گام استفاده گردید. نتایج حاکی از همبستگی مثبت و معنادار خود ناهمخوانی واقعی-بایدی (r=0.36) و واقعی-ایده‌آل (r=0.39) با اهمال‌کاری تحصیلی و عدم همبستگی معنادار تاب‌آوری تحصیلی با اهمال‌کاری تحصیلی بود. بعلاوه، تحلیل رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد که از میان متغیرهای پیش‌بین، فاصله خود واقعی-ایده‌آل توانست بیش از 15 درصد از واریانس اهمال‌کاری تحصیلی را پیش‌بینی نماید. افراد خود ناهمخوان احتمال اهمال کاری بیشتری دارند. هم‌چنین، فاصله بین خودِ واقعی و خودِ ایده‌آل قویترین پیش‌بینی کننده اهمال‌کاری است. بنابراین دانشجویانی که بین خودِ واقعی و ایده‌آل شان، اختلاف زیادی تجربه می‌کنند بیشتر از افرادی که بین خودِ واقعی و خودِ بایدی-شان تفاوت تجربه می‌کنند، اهمال‌کاری می‌کنند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Predicting academic procrastination based on the components of self-discrepancies and academic resilience

نویسندگان [English]

  • aliakbar sharifi 1
  • behroz froghi 2
1 Assistant Professor, Psychology, Payame Noor University
2 M.A., Psychology, Payame Noor University
چکیده [English]

The aim of the current study was to explain the relationship of self-discrepancy and academic resilience with academic procrastination in students. The research method is descriptive-correlational. The statistical population of the present study included all students of Shahrekord University of Medical Sciences, from which 242 students were selected by cluster sampling. Higgins` scale of self-discrepancies (1987), samuels` academic resilience questionnaire (2004), and sevari` academic procrastination questionnaire (2012) were used to collect data. In order to analyze data, Pearson correlation quotient and Stepwise multiple regression were used. The results showed showed a positive and significant correlation between ought-actual (r = 0.36) and actual -ideal (r = 0.39) with academic procrastination but not between resilience and academic procrastination. In addition, stepwise regression analysis showed that among the predictor variables, the actual-ideal self-discrepancy could predict more than 15% of the variance of academic procrastination. People with self-discrepancy are more likely to be procrastinating. Ideal-actual self-discrepancy is also the strongest predictor of procrastination. Thus, students who experience a great deal of difference between their actual and ideal self are more procrastinate than those who experience a difference between their actual and ought self.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Academic Procrastination
  • self-discrepancies
  • Academic Resilience